wtorek, Luty 20, 2018

Leczenie zębów w ciąży – co można, a czego nie?

0

Ciąża to szczególny okres w życiu każdej kobiety. To piękny czas dający dużo radości i nadziei. Ale ciąża to także wiele ograniczeń. Jedne z nich dotyczą leczenia zębów w ciąży. Trzeba bowiem wiedzieć, że w ciąży nie można wykonywać wszystkich zabiegów stomatologicznych. Choć leczenie próchnicy jest bezpieczne przez cały okres ciąży, to już np. leczenia kanałowego nie powinno się przeprowadzać w pierwszym trymestrze.

Zęby w trakcie ciąży trzeba oczywiście leczyć. Zwłaszcza stany zapalne. Warto wiedzieć, że są one jedną z przyczyn przedwczesnego porodu. Dlatego ważne są regularne wizyty u stomatologa. Najlepszym rozwiązaniem będzie ustalenie takich wizyt już na początku ciąży. Jeśli pojawi się jakiś problem będzie on na tyle nie duży, że będzie można go spokojnie wyleczyć. Dlatego nie jest prawdą, że podczas ciąży kobieta nie może leczyć zębów. Może, tylko muszą być to zabiegi niewielkie. A aby tak było konieczne są regularne wizyty kontrolne u dentysty.

Jak wspomniano wcześniej, tradycyjne leczenie próchnicy jest dla przyszłej mamy bezpieczne w całym okresie trwania ciąży. Leczenia kanałowego unikać należy w pierwszych trymestrze. Jednak każdą taką sytuację trzeba zbadać indywidualnie. Jeśli stan zęba jest naprawdę zły lepiej jest nie czekać na drugi trymestr. Bakterie rozprzestrzeniające się z takiego zęba mogą narobić więcej szkód niż samo leczenie.

Warto podjąć tu także temat prześwietlenia RTG. Płód przez cały okres ciąży nie powinien być narażony na promieniowanie rentgenowskie. Dlatego zdjęć RTG nie powinno się robić przez całą ciążę. Zdarzają się sytuacje wyjątkowe. Np. bardzo silny ból. Jednak wówczas wykonując zdjęcie RTG należy zachować wszelkie środki ostrożności, aby nie narazić płodu na promieniowanie.

A co ze znieczuleniem? Znieczulenia zęba nie powinno stosować się w pierwszym trymestrze. W kolejnym okresie ciąży decyduje o tym stomatolog. Dlatego też odradza się usuwania zęba w pierwszym trymestrze. Często zabieg ten jest niemożliwy bez znieczulenia. Dlatego lepiej odłożyć to na później. Oczywiście jak w innych przypadkach każda sytuacja jest indywidualna.

Kolanoskopia – co warto wiedzieć przed zabiegiem

0
kolanoskopia

Kolonoskopia to zabieg, który umożliwia nam sprawdzenie całego wnętrza jelita grubego. Celem zabiegu jest sprawdzenie błony śluzowej jelit na istnienie pewnych wad

Co warto wiedzieć przed zabiegiem

Kolonoskopie robi się przy wykorzystaniu gumowego endoskopu o grubości 2 centymetrów. Urządzenie wprowadza się przez bańkę odbytnicy, esicę oraz okrężnicę wchodzącą do zastawki krętniczo – kątniczej. Podczas analizowania jest również możliwość wycinku śluzówki do badań histopatologicznych i przeprowadzenie zabiegów endoskopowych: Usunięcie polipów, czyli polipektomia. Tamowanie krwawienia w dolnym obrębie jelita grubego. Poszerzenie jelit, na przykład po zabiegach operacyjnych. Zmniejszanie wagi guzów przy nieoperacyjnych nowotworach dla podniesienia przepuszczalności jelita grubego. Na kolonoskopię warto zgłosić się w wypadku: Profilaktycznego badania na raka jelita grubego. Krwawienia podczas defekacji. Polipów jelita grubego. Zmian w wypróżnianiu (biegunki, zaparcia).Niedokrwistości spowodowanej brakiem żelaza. Uchyłków jelita grubego. Wad zapalnych jelit.

Kolonoskopia – wskazania

kolonoskopiaWskazania do wykonania kolonoskopi możemy rozłożyć na trzy grupy. Pierwsza spośród nich – kolonoskopia diagnostyczna, jak sama nazwa sugeruje jest przeprowadzana w celu wykrycia zaburzeń dolnego odcinka przewodu pokarmowego. Badanie zapisuje się przy podejrzeniu raka jelita grubego, w wypadku krwawienia z przewodu pokarmowego, a również wówczas jeśli krew jest obecna w kale. Do symptomów, których wystąpienie powinno stanowić powód kolonoskopii wymienić należy również niewyjaśnioną niedokrwistość, schorzenia rytmu wypróżniania, a również duże bóle brzucha o nieznanej przyczynie. Kolonoskopia terapeutyczna, a więc lecznicza przeważnie jest przeprowadzana w celu usunięcia polipów (polipektomia) czy ciał obcych znajdujących się w przewodzie pokarmowym. Kolonoskopię terapeutyczną wykonywa się również w wypadku zaistnienia szkodliwych dla zdrowia pacjenta zwężeń powstałych na skutek kształtujących się zaburzeń.

Jak przygotować się do zabiegu kolonoskopii

Wiemy już, czym jest tenże zabieg. Teraz warto dowiedzieć się, czego trzeba unikać na siedem dni przed zabiegiem: Zaprzestanie stosowania środków zawierających żelazo. Po konsultacji z specjalistą zaprzestanie stosowania preparatów hamujących czynność płytek krwi — takich jak aspiryna lub acard. Po konsultacji ze specjalistą zamianę preparatów typu sinitrom, acenocumarol oraz syncumar (środki przeciwzakrzepowe) na heparynę niskocząsteczkową.W wypadku wad przewlekłych jak cukrzyca, konsultacje ze specjalistą, który ustali jasny plan kolonoskopii. Zaprzestanie spożywania produktów pestkowych, takich jak kiwi, truskawki lub winogrona. Do listy rzeczy zakazanych należy również dodać pieczywo z ziarnami, musli, mak, siemię. Należy również unikać buraków, które potrafią zabarwić śluzówkę jelita. Trzy dni bezpośrednio przed zabiegiem trzeba: Unikać posiłków stałych. Polecamy dietę płynną — kawa, herbata, woda, napoje bez miąższu i zupy bez kawałków warzyw oraz dodatków. W przeddzień analizowania: Dozwolone jest jedynie śniadanie. Bez napojów gazowanych i mleka.

Przebieg kolonoskopii

Miej więcej od godziny czternastej (czy o określonej ze specjalistą godzinie), podejmuje się przygotowanie bezpośrednie do zabiegu. Stosowany jest środek FORTRANS, który oferowany jest wyłącznie na receptę. Opakowanie zawiera 4 saszetki. Każdą spośród nich rozcieńcza się w litrze wody niegazowanej (w sumie cztery litry), potem spożywa w przeciągu pięciu — sześciu godzin. Dla poprawy smaku można schłodzić roztwór czy dołączyć do niego wyciąg z cytryny. Podczas stosowania leku nie można już jeść posiłków. Dozwolone jest picie niegazowanej wody i herbaty. Efektem działania preparatu są zwykłe wypróżnienia, ostatecznie treścią płynną. Sam zabieg jest łatwy, bezbolesny (jednak może być zrobiony z wykorzystaniem znieczulenia ogólnego), chociaż powoduje dyskomfort. Przed badaniem musimy przebrać się w profesjonalną odzież zabiegową oraz położyć się na kanapie. Najczęstszym ułożeniem jest lewy bok z podciągniętymi kolanami. Podczas zabiegu może powstać potrzeba zmiany pozycji. Specjalista ogląda wpierw okolice odbytu na obecność przetok, ropni i guzków krwawicznych. Potem smaruje żelem, którego przeznaczeniem jest miejscowe znieczulenie, a potem wykonywa badanie palcem (per rectum). Badaniu może towarzyszyć odczucie rozpierania, skurczów i wzdęcia — w takich wypadkach stosuje się znieczulenie ogólne dożylne. Dyskomfortowe może być powietrze, które jest wdmuchiwane do jelita, by uwidocznić błonę śluzową ściany jelita i umożliwić przesuwanie endoskopu. Podczas badania może dojść do wydostania się płynów czy gazów z jelit. Jest to oczywiste oraz popularne zjawisko, dlatego nie warto się tym przejmować. Badanie kolonoskopii trwa mniej więcej od piętnastu do czterdziestu minut. Czasem może dojść do wypadku, gdy nie uda się wprowadzić endoskopu wystarczająco dokładnie (w miejsce, gdzie wiąże się z jelitem cienkim), więc specjalista może zalecić dodatkowe badanie, czy określić, iż niepełna kolanoskopia jest odpowiednia.

Testosteron – jak zwiększyć poziom?

0
testosteron

Mianem testosteronu określamy hormon produkowany przez komórki Leydiga, które znajdują się jądrach. Za jego produkcję jednak winny jest ludzki umysł. Testosteron jest szczególnie istotnym hormonem oraz wykonywa dużą funkcję dla kondycji, zdrowia i odpowiedniego nastawienia mężczyzny. W tym artykule wyjaśnimy czym jest tenże hormon, i jak w dobry sposób można zwiększyć jego stopień.

Obniżony oraz podniesiony stopień testosteronu

Poniżej lista charakterystycznych symptomów przy ograniczonym poziomie testosteronu.

Obiżone libido;

kłopoty z erekcją;

ograniczona objętość wytrysku;

wyapdanie włosów;

spadek sprawności oraz inspiracji do życia;

utrata wagi mięśniowej;

wzrost poziomu tkanki tłuszczowej;

spadek gęstości kości;

schorzenia nastrojów (stany depresyjne, schorzenia koncentracji);

Gdy idzie o podniesiony stopień testosteronu, to występuje on dość rzadko. Zwykle do przekroczenia naturalnego poziomu może dojść w wypadku leczenia testosteronem, a efekty uboczne takiej kuracji potrafią być następujące.

Trądzik oraz przetłuszczanie się skóry;

puchnięcie prostaty;

zatrzymywanie cieczy w systemie;

wzrost piersi;

kłopoty z oddychaniem w trakcie wypoczynku;

obniżona ilość plemników w nasieniu;

pomniejszenie jąder;

wzrost czerwonych krwinek

testosteron

Co odpowiada za występowanie testosteronu?

Podwzgórze za pośrednictwem przysadki mózgowej sprawdza stopień testosteronu w systemie oraz kieruje odpowiednią wiedzę do komórek Leydiga, gdzie zachodzi produkcja tego hormonu. Potem testosteron dociera do krwi gdzie wiąże się z białkiem oraz staje się nieaktywny. Niestety, jedynie 10% tego hormonu zachowuje aktywność oraz możliwość do stymulacji genów odpowiedzialnych za syntezę białek. Ciało mężczyzny produkuje blisko 7 miligram testosteronu dziennie, a kobiece jedynie 0,3 miligram. To akurat tenże hormon odpowiada za wszystko co czyni mężczyznę mężczyzną. Mechanizm wytwórczości rozpoczyna się już w łonie mamy gdzie właśnie tenże hormon jest ważnym elementem, który oddziałuje na naszą płeć. Stężenie testosteronu oddziałuje i na to, czy będziemy wielkim osobnikiem, lub małym. W czasie dojrzewania natężenie tego hormonu szybko narasta – to czas kiedy chłopak zmienia się w dużego oraz rosłego faceta. Testosteron odpowiada za: owłosienie ciała i twarzy; wykształcenie i wielkość członka; prostatę; nasieniowody oraz gruczoły nasienne; spalanie tkanki tłuszczowej; strukturą mięśni; popęd płciowy i potencję; myślenie przestrzenne;aktywność oraz odporność; agresję. Wedle badań, osoby mające wielkie natężenie testosteronu mają skłonność do: sprawowania władzy; oddziaływania na innych; stanowczego prezentowania własnych myśli; energiczniejszych reakcji; większej aktywności fizycznej. Nie tylko część testosteronu jest istotna dla mężczyzny a również jego stosunek do innych hormonów. Wszystko musi składać się relatywnie do estrogenu. Brak tego hormonu, a nadmiar drugiego, daje dużą agresję i niezaspokojony popęd. Nadmiar testosteronu może pochodzić z niewielkiej aktywności aromatazy, czyli enzymu odpowiadającego za zamianę testosteronu w estrogen. Z innej strony, superaktywność aromatazy powoduje nadmiar estrogenu, zmniejszenie popędu płciowego, brak chęci do robienia kariery i drażliwość. Testosteron jest najistotniejszym elementem zwiększającym siłę, masę i moc mięśni. Hormon ten stymuluje przyswajanie białka, buduje tkankę mięśniową, zwiększa wytrzymałość mięśni i kształtuje ciało.

Sposoby na wzmocnienie testosteronu w systemie.

Jest mnóstwo zabiegów na wzmocnienie testosteronu, postaramy się opisać kilka najpopularniejszych oraz najefektywniejszych: Sposób na stres – elementem obiżajacym stężenie testosteronu jest stres. Warto unikać nerwów, żyć pro-aktywnie i konstruktywnie. Optymizm i pogoda ducha może wykazać się środkiem do podniesienia tego hormonu. Podczas stresu organizm produkuje kortyzol, który neutralizuje działanie testosteronu; Sposób na suplement – jest wiele suplementów, które zawierają treści podnoszące stopień testosteronu w systemie. Proponujemy sprawdzić tutaj. Mają często żeń-szeń, który odpowiada za hamowanie aromatazy. Sposób na tkankę tłuszczową – Enzym aromataza, który zmienia testosteron w estrogen występuje w tkance tłuszczowej. Jej redukcja zezwala na wzmocnienie testosteronu; Sposób na seks – Aktywność fizyczna pobudza gruczoły nasienne, a pośrednio podwzgórze odpowiedzialne za testosteron. Im przeważnie uprawiamy seks, tym większy staje się popęd. W końcu apetyt wzrasta w miarę jedzenia. Sposób na jedzenie – warto unikać pewnych produktów, które winne są za aktywowanie aromatazy: olej z nasion dyni; artykuły pszczelarskie; Warto za to spożywać rzeczy, które hamują wzrost aromatazy, chociażby czerwona koniczyna i korzeń żeń-szenia. Sposób na trening – Ćwiczenia wzmacniające układ mięśniowy dobrze oddziałują na stopień testosteronu. Rozwijanie mocy, siły i wagi mięśniowej podniesie stopień testosteronu i podniesie jego aktywną ilość. Warto pamiętać, iż treningi wytrzymałościowe obniżają stopień tego hormonu. Parametry ćwiczeń mają duże oraz bardzo istotne znaczenie dla zwiększenia testosteronu.

Stulejka – wstydliwy problem panów

0
stulejka

Prącie to męski organ kopulacyjny, który jest wykonany z trzonu (ciała jamiste) i żołędzi, czyli główki. Jest ona przykryta płatem skóry zwanym napletkiem, który duzi funkcję ochronną. Podczas spoczynku jak oraz w wzwodzie, napletek winien szybko oraz sprawnie schodzić z żołędzi do rowka żołędziowego (rowek miedzy trzonem a żołędzią).

Stulejka to mały defekt anatomiczny – zwężenie napletka, uniemożliwiające zsunięcie go z żołędzi. Stulejka dotyka również chłopców, jak oraz dorosłych panów. Im prędzej się stulejkę zlikwiduje, tym lepiej. Zabieg zlikwidowania stulejki jest łatwy oraz szybki, można go zrobić w każdym wieku. Sprawdź, na czym polega leczenie stulejki. Stulejka (łac. phimosis) to zwężenie napletka, które utrudnia zsunięcie go z żołędzi penisa. Zabieg usunięcia stulejki można przeprowadzić w każdym wieku. Jeszcze niedawno uważano, że to dolegliwość wrodzona, jednak częściej stulejka jest wynikiem nieprawidłowej pielęgnacji niemowlęcia płci męskiej, złych nawyków higienicznych (nieodciąganie napletka podczas wydalania moczu oraz czyszczenia), stanów zapalnych cewki moczowej, żołędzi oraz napletka, a również komplikacji cukrzycowych (zazwyczaj u starych panów). Nieleczona stulejka uniemożliwia a czasem wręcz utrudnia prowadzenie zwykłego życia płciowego (ze względu na ból), jest też powodem stanów zapalnych u mężczyzny oraz jego partnerki.

Kiedy można określić stulejkę?

stulejkaGdy u trzyletniego chłopca napletek nie daje się zdjąć z żołędzi penisa, najprawdopodobniej dziecko ma stulejkę. Wcześniej ścisłe przyleganie napletka jest prawidłowe, bo u młodego mężczyznę jest on przytwierdzony do żołędzi mastką – tłuszczową wydzieliną, w jakiej są złuszczone komórki nabłonka oraz flora bakteryjna. U dwuletniego chłopca mastka powinna się już dać wypłukiwać oraz napletek powoli zaczyna się odklejać. Nie można jednak na siłę zsuwać napletka, ponieważ to sprawia ból. Gdy u trzylatka nie można tegoż wykonać swobodnie trzeba umówić się ze specjalistą. U nastolatka lub dorosłego pana stulejkę określa się, jeśli napletek nie przesuwa się czy zsuwa jedynie trochę z żołędzi. Nie można go zsuwać na siłę ponieważ można doprowadzić do uwięźnięcia napletka w rowku zażołędnym oraz do martwicy prącia.

Na czym polega zabieg usunięcia stulejki

U dzieci możliwe jest leczenie maściami sterydowymi, jakie są w stanie doprowadzić do odklejenia napletka oraz odbudowania jego pracy. Czasem jednak konieczna jest operacja, którą u dzieci obowiązkowo wykonuje się w znieczuleniu ogólnym. Zabieg polega na poszerzeniu ujścia napletka, tak żeby swobodnie dawał się zsuwać z żołędzi czy na całym usunięciu napletka (obrzezaniu). Druga metoda jest wygodniejsza, bo raz na zawsze chłopiec pozbywa się problemu. Po zabiegu likwidowania stulejki poprzez pierwsze dwa tygodnie niezbędne jest noszeni opatrunku oraz trzymanie penisa w pozycji do góry, np. za pomoc plastra przyklejanego do brzucha. W takiej pozycji zdecydowanie lepiej się goi. W następnych tygodniach po operacji może być niezbędne wykorzystywanie łagodzących maści, np. alantan, bo żołądź nieprzyzwyczajona do bodźców dotykowych jest wrażliwa.

Leczenie stulejki u dorosłych panów

Stulejka u dorosłych z zasady jest efektem niewłaściwej czystości (nie zsuwanie napletka przy oddawaniu moczu oraz myciu) oraz powstałych w jej efekcie stanów zapalnych pozostawiających blizny. Leczenie u dorosłych w pewnej części wypadków wymaga zabiegu operacyjnego. Może on być przeprowadzony w znieczuleniu miejscowym, jednak z powodu dużego unerwienie penisa chorzy często wybierają znieczulenie ogólne. Po operacji specjalista zakłada opatrunek, jaki jest wymieniany po 24 godzinach. Penis winien być trzymany w pozycji pionowej, żeby ograniczyć obrzęk po operacji. Na pierwszą zmianę opatrunku mężczyzna idzie do specjalisty, następne zmienia sam. Po operacji niezbędne jest stosowanie leków znieczulających oraz antybiotyku. Przez pierwszych dziesięć dni po operacji trzeba się obchodzić z penisem niezwykle łagodnie, żeby nie urażać rany oraz nie uszkodzić szwów. Po zrośnięciu tkanek oraz usunięciu szwów (chyba iż zastosowano rozpuszczalne) można rozpocząć rehabilitację penisa. Zaczynamy ją wówczas, jeśli operacja polegała na poszerzeniu ujścia napletka. Należy go odwodzić, oraz przywodzić, żeby po zagojeniu nie stawał się znów zbyt mały. Mężczyźni, u których wykonano zabieg likwidacji stulejki winni przez miesiąc powstrzymać się współżycia.

Komplikacje zdrowotne spowodowane stulejką

Wśród komplikacji możemy wymienić: kłopoty w prowadzeniu zwykłego życia płciowego – ból podczas zbliżeń seksualnych wywołanych niemożnością zsunięcia napletka czy utrudnienia z tym połączone; uwięzienie napletka w rowku zażołędnym – powstaje załupek czyli paraphimosis. Taki wypadek wymaga szybkiej operacji, ponieważ uciśnięte prącie może obumrzeć; stulejka całkowita – niemożność zachowania czystości intymnej. W wypadku jeśli nie możemy dostać się podczas czyszczenia pod napletek jest skomplikowanym stanem. Członek produkuje wydzieliny, takie jak mastka, które wywołują stany zapalne cewki moczowej, dróg moczowych a chociażby prostaty.

Sposoby na rozstępy

0
rozstepy

Rozstępy w miarę upływu czasu rozciągają się oraz poszerzają, zmieniając zabarwienie na głębsze. W ostatniej fazie bledną, zmniejszają się oraz przybierają formę nieregularnych linii. Na ich powstawanie ma nacisk naturalne przybieranie wagi podczas ciąży i mechanizm mechanicznego rozciągania skóry.

Rola hormonów w tworzeniu rozstępów

Ważną funkcję w tym, czy po ciąży pozostaną brzydkie pamiątki w formie rozstępów odgrywa jednak układ hormonalny. Pod wpływem między innymi zmian hormonalnych dysfunkcji mogą ulegać fibroblasty – komórki winne za produkcję elastyny oraz włókien kolagenowych. W związku z tym dochodzi do ograniczenia wytrzymałości oraz sprężystości skóry. Kruche włókna kolagenowe zrywają się oraz na skórze powstają mało atrakcyjne wrzecionowate pasma, nazywane rozstępami – tłumaczy dr Ilona Wnuk-Bieńkowska specjalista z klinik medycyny estetycznej Esteticmed w Częstochowie oraz Bydgoszczy. Rozstępy powstają również w efekcie dużego wahania wagi – przytycie w szybkim czasie może spowodować kluczowe mikropęknięcia skóry, które same nie znikną chociażby wtedy, jeśli uda nam się pozbyć paru nadprogramowych kilogramów. Dlatego po wyjścia ”antyrozstępowe” warto sięgać nie tylko będąc w ciąży, ale także wtedy, jeśli nasza waga ma kłopot z zachowaniem poziomu constans.

Dobre patenty na rozstępy

Choć rozstępy powstają zwłaszcza w szóstym oraz siódmym miesiącu ciąży, pierwsze, niewidoczne zmiany w skórze występują już w pierwszym trymestrze. Powstawaniu rozstępów towarzyszy mały świąd czy palenie. Wróg jest zły więc walkę z nim trzeba podjąć wcześnie – również na poziomie profilaktyki. Warto wykorzystywać dietę bogatą w witaminy A, E, PP, B5 oraz mikroelementy zwłaszcza krzem oraz cynk i często ćwiczyć. Na starcie ciąży warto sięgnąć po kremy przeciwko rozstępom, których przeznaczeniem jest natłuścić oraz odżywić skórę i wpłynąć kojąco na wyciągniętą oraz swędzącą skórę brzucha. By skóra lepiej chłonęła elementy odżywcze zamknięte w kosmetykach pielęgnacyjnych o ją często złuszczać. Warto zobaczyć, iż gdy kobieta ma rozstępy w efekcie wahania wagi (pochodzącej z kuracji lub wyczerpujących ćwiczeń na siłowni) musi się ona liczyć z tym, iż ciąża przyczyni się do zaistnienia następnych rozstępów. W ostatnim wypadku profilaktyka jest wyjątkowo wskazana. Zatem warto przygotować ciało na następujące zmiany również w gabinecie medycyny estetycznej. Profilaktyka podjęta również przed rozpoczęciem uszkodzeń skóry będzie niezwykle efektywna oraz krótsza niż leczenie powstałych już rozstępów. W gabinecie medycyny estetycznej powinno się przeprowadzić zabiegi poprawiające jędrność, nawilżenie oraz kondycję skóry w miejscach zwłaszcza narażonych na występowanie rozstępów, czyli na brzuchu, piersiach, biodrach oraz wysokiej części ud.

rozstępy

Aktywność ruchowa w konfrontacji z rozstępami

To samo tyczy się ćwiczeń fizycznych, które akurat w czasie ciąży należy wykonywać nie tyle często, co z umiarem. Ćwiczenia wzmocnią mięśnie, wesprą w redukcji tkanki tłuszczowej, wpłyną na poprawę jakości oraz efektywności tlenowej organizmu, co na pewno przyczyni się podczas porodu. Warto przypomnieć, iż na ćwiczeniach zawsze korzysta również skóra, która dzięki nim staje się lepiej ukrwiona oraz napięta. Wszystkie formy aktywności fizycznej pośrednio pomagają więc również w konfrontacji z rozstępami oraz cellulitem. Istotne jest natomiast, by przed podjęciem treningów skonsultować się ze swoim specjalistą prowadzącym w celu wyeliminowania możliwych przeciwwskazań.

Akcja: likwidacja rozstępów

Jeśli na skórze pojawią się rozstępy, również nie musisz być na nie skazana na stałe. Dzięki ogromnemu postępowi laseroterapii oraz medycyny estetycznej znowu będziesz mogła cieszyć się ładną, gładką skórą. Rozstępy leczymy tak jak blizny – przy użyciu rozwiązań laseroterapii, związanej z mezoterapią. Najodpowiedniejsze wyniki uzyskujemy stosując terapie łączone. Jeśli rozmawiamy o zabiegach, które faktycznie redukują rozstępy w sposób widoczny oraz udokumentowany, to łączy się to z konkretnym uszkadzaniem skóry laserami frakcyjnymi i plazmą frakcyjną. Takie terapie kojarzymy z mezoterapią preparatami bogatymi w kwas hialuronowy i witaminę C. Niezwykle atrakcyjne efekty daje również stosowanie tej kuracji z remodelingiem – intensywnym, kontrolowanym podgrzewaniem skóry przez podczerwień czy fale radiowe. Wynik tenże możemy osiągnąć dzięki zabiegom Zaffiro i Accent XL. Celem wszelkich wymienionych zabiegów jest pobudzenie skóry do dużej oraz skutecznej regeneracji, co w efekcie doprowadza do stworzenia młodych komórek oraz nowego kolagenu. – Warto również nadmienić, iż dzięki złożonej kuracji laserowej, specjalista może również usunąć szpecącą bliznę po cesarskim cięciu – tłumaczy dr Ilona Wnuk-Bieńkowska z klinik Esteticmed. Terapię, która ma na celu usunąć bliznę oraz rozstępy warto rozpocząć tuż po ich pojawieniu się, zanim ulegną zwłóknieniu oraz zblednięciu (jednak w wypadku rozstępów będących pokłosiem ciąży nie wcześniej niż po ukończeniu czasu laktacji). Wcześnie rozpoczęte działanie przyniesie bowiem najszybsze oraz najmocniejsze oczekiwane efekty, i ciało znowu będzie wyglądać dobrze chociażby w skąpym bikini.

Elektroniczna niania zamiast mamy?

0

Choć niania elektroniczna nie jest produktem pierwszej potrzeby i na pewno nie zastąpi opieki rodzicielskiej, to w niektórych sytuacjach się sprawdza. Niania elektroniczna jest zaawansowanym technologicznie urządzeniem, które przydaje się w dużym domu czy w przypadku wcześniaków. Nowoczesne nianie elektroniczne posiadają kamery, różne czujniki – temperatury, wilgotności, a nawet monitory oddechu.

Kupić czy nie kupić – cena?

Elektroniczna niania nie jest tania, a wyprawka dla dziecka kosztuje i tak niemałą fortunę. Jej cena zależy od modelu. Najprostszą nianię elektroniczną można kupić już za 200 zł, a używane są tańsze. Modele bardzo zaawansowane kosztują nawet powyżej tysiąca zł.

Jak działa niania elektroniczna?

Niania elektroniczna pozwala rodzicowi na obserwację tego, co robi dziecko znajdujące się w innym pomieszczeniu. Elektroniczna niania to dwa zasadnicze urządzenia – nadajnik i odbiornik. Nadajnik – posiada mikrofon lub/i kamerkę i umieszcza się go w pokoju dziecka. Natomiast odbiornik wyposażony jest w głośnik i powinien się znajdować tam, gdzie jest właśnie rodzic. Nadajnik przy pomocy fal radiowych przesyła do odbiornika dźwięki i obrazy, jakie rejestruje w dziecięcym pokoju. Niemowlę można albo podsłuchiwać, albo podglądać. Są też nianie, które umożliwiają kontakt głosowy z maluszkiem. Mają do tego odpowiedni nadajnik, do którego rodzic może powiedzieć kilka słów. Czasem to pomaga uspokoić malca na odległość.

Niania z monitorem oddechu

Na rynku dostępne są też nianie elektroniczne, które posiadają zaawansowane bardziej funkcje. Jedną z nich jest niania z funkcją monitora oddechu. Monitor to urządzenie, którego stosowanie może zapobiec syndromowi nagłej śmierci łóżeczkowej. Takie niebezpieczeństwo istnieje w pierwszym roku życia niemowlęcia. Monitor kontroluje oddech dziecka. Dzieje się to dzięki dyskom sensorowym, które są umieszczane pod materacykiem łóżeczka. Niania informuje o zatrzymaniu oddechu maluszka już po 15–20 sekundach od zarejestrowania ostatniego oddechu. Sprawdź: niania elektroniczna askot.pl/kategoria-produktu/akcesoria-dla-niemowlat/nianie-elektroniczne

Jak pozbyć się kurzajki – preparat, laser, zamrażanie

0
Kurzajki

Kurzajki to nic innego, jak spowodowane poprzez mikroorganizmy brodawki. Niestety kurzajki są niezwykle zaraźliwe oraz czasem dosyć ciężko się ich pozbyć. Warto wiedzieć, jak się przed nimi bronić. Huckelberry Finn, jeden z bohaterów książki Marka Twaina pt. “Przygody Tomka Sawyera”, miał własne triki na pozbycie się kurzajek. Potrzebował do tego fasoli czy kota, a wszystko rozgrywało się o północy, na rozstaju dróg czy na cmentarzu. Wiele antykurzajkowych czarów odnajdziemy również w medycynie ludowej. Dowodzi to właśnie tego, z jak starym oraz poważnym problemem mamy do czynienia. Dziś nadal ciężko pozbyć się brodawek, jednak naukowcy nieustannie zgłębiają ten temat. Są one jeszcze nie do końca poznaną zagadką dla medycyny.

Kurzajki szpecą skórę oraz bolą

Kurzajki – szarobrunatne, grudkowate narośla o nierównej powierzchni – nie dodają uroku, jednak na tym nie kończy się ich dokuczliwość. Jeżeli wyrosną w strefie paznokcia, mogą podnosić jego płytkę, powodując duży ból.

U osób obgryzających paznokcie brodawki mogą nastąpić również na ustach. Te pojawiające się na rękach można przyjąć za niezwykle kapryśne. Bywa, iż rośnie ich niezwykle wiele, aż tu szybko w przeciągu kilku dni wszystkie znikają. Po prostu giną same, choć wcześniej nie pomagało żadne leczenie. Te, które rozwiną się na nogach, mogą dać się we znaki, bo wnikają dokładnie w skórę oraz wywołują stan zapalny. Uciskane przez ciężar ciała umieszczają się jak gwóźdź oraz zdecydowanie utrudniają chodzenie. Często są mylone z odciskami, wycinane czy smarowane płynami na odciski. Taka kuracja wcale nie kończy się powodzeniem.

Za kurzajki odpowiedzialny jest wirus HPV

Wszystkie brodawki powoduje wirus brodawczaka ludzkiego (human papillomavirus – HPV), który ma mnóstwo wersji. Każdy z drobnoustrojów powoduje odmienny typ brodawek (verucea vulgaris), np. zwykłe, płaskie, mozaikowe. Wirus brodawczaka nie daje się hodować w laboratoriach na sztucznych podłożach. Dlatego nadal nie znaleziono dobrego środka na wszelkie jego szczepy. Dotychczas za pomocą technik molekularnych scharakteryzowano 77 odmian. Dalsze 30 genotypów zidentyfikowano, jednak nie zostały nadal w całości poznane. Niektóre rodzaje HPV mają właściwości onkogenne – powodują nowotwory skóry czy błon śluzowych. Genotypy HPV oznaczone numerami 16, 18 oraz 33 określa się w śluzówce osób chorujących na nowotwory organów płciowych.

Kurzajki

Nie rozdrapuj kurzajek!

Kurzajkami można się zarazić poprzez bezpośredni kontakt z zakażoną osobą, korzystanie ze wspólnego ręcznika, przedmiotów domowych, ale również na basenie, w saunie, solarium, szatni, wszędzie, gdzie bywa mnóstwo osób. Na basenie rajem dla wirusów są brodziki (mimo płynu odkażającego), poprzez które należy przejść, idąc na pływalnię.

Niektórzy mają naturalną tendencja do łapania wirusów. Służy temu młody wiek (dzieci, dojrzewająca młodzież), drobne urazy skóry na rękach, również te występujące przy obgryzaniu paznokci. Szkodliwe jest również wycinanie skórek oraz pożyczanie urządzeń do pedicure. Kurzajki można mieć w dowolnym wieku. Nierzadko mają je rodzice małych dzieci, specjaliści, pielęgniarki, a również pedikiurzystki, masażyści oraz osoby z ograniczoną odpornością komórkową.

Jest mnóstwo metod leczenia kurzajek, jednak nie wszystkie równie skuteczne

Doświadczeni dermatolodzy twierdzą, iż jeśli jest mnóstwo metod leczenia kurzajek, to prawdopodobnie żadna spośród nich nie jest w stu procentach skuteczna. Ale jednak należy podejmować kolejne próby pozbycia się takich brodawek.

Starą, jednak powszechnie dobrą formą likwidowania kurzajek jest lapisowanie (patyczek lapisowy można nabyć w aptece). Można je smarować płynem, żelem czy maścią zawierającą kwas salicylowy, mlekowy czy mocznik. Oporne na działanie kurzajki można usuwać środkami dostępnymi tylko na receptę, bo o ich użyciu może zdecydować jedynie dermatolog. W gabinetach dermatologicznych kurzajki usuwa się przez zamrażanie ich ciekłym azotem czy łyżeczkowanie. Wcześniej zawsze trzeba brodawkę zmiękczyć. Zazwyczaj wystarcza posmarowanie jej maścią salicylową oraz zaklejenie plastrem bez opatrunku. Po zabiegu należy pamiętać, aby przez parę dni przemywać rankę wodą utlenioną oraz zaklejać ją plastrem. Niewielkie brodawki można usunąć, stosując elektrokoagulację. Gdy te formy zawiodą, do centrum kurzajki wstrzykuje się bleomycynę – zabieg jest poważny, ale pewny. Zwykle – bez względu na ilość brodawek – usuwa się jedną czy dwie na raz. Po zabiegu pozostałe kurzajki często znikają. Nikt nie wie, czemu tak się dzieje.

Na czym polegają zabiegi usuwania kurzajki w gabinecie medycznym?

Może się wykazać, iż środki apteczne nie pomogą oraz kurzajkę trzeba będzie usunąć w gabinecie medycznym. Specjalista może zaproponować jeden z poniższych zabiegów:

Łyżeczkowanie kurzajek

Łyżeczkowanie, czyli mechaniczne usunięcie brodawki w znieczuleniu miejscowym. Przed zabiegiem trzeba zmianę rozmiękczyć, stosując maści czy plastry.

Laserowe usuwanie brodawek

Laserowe usuwanie brodawek jest to krótka oraz wygodna forma na wyleczenie uciążliwych zmian skórnych. Promienie lasera podgrzewają brodawkę oraz naskórek, niszcząc wszystkie komórki z wirusem. Okres zabiegu nie przekracza paru minut.

Chrypka – leki i domowe sposoby

0
Chrypka

Chrypka to popularna choroba, którą charakteryzuje się jako dolegliwość zawodową osób dużo pracujących głosem, np. śpiewaków lub nauczycieli. Jest jednym z symptomów występujących w stanach zapalnych jamy ustnej oraz gardła, a może być również symptomem nowotworu. Chrypka pojawia się u nałogowych palaczy. Często wtóruje jej zmieniona barwa głosu, drapanie, palenie i suchość w gardle.

Nawilżanie, płukanie gardła oraz inhalacje, czyli środki na chrypkę

Podstawę w zmniejszaniu dolegliwości w zakresie jamy ustnej oraz gardła i ułatwieniu procesów regeneracji stanowi właściwe nawilżenie błon śluzowych gardła. Nie można bowiem wyleczyć żadnej zmiany chorobowej górnych dróg oddechowych bez przywrócenia im odpowiedniej wilgotności, zwłaszcza iż suche powietrze i podrażnia oraz nadwyręża gardło. Stąd również, jeśli dokucza nam chrypka, trzeba stosować znaczniejszą liczbę płynów, najlepiej powszechnie oraz średnimi łykami. Warto przy tym pamiętać, by spożywane napoje miały temperaturę pokojową i były niegazowane. Osoby uskarżające się na chrypkę powinny bowiem unikać wszelkich czynników dodatkowo podrażniających gardło (np. ostrych potraw), oszczędzać nadwyrężone struny głosowe oraz pamiętać o nawilżeniu powietrza, którym oddychają.

Sprawdzoną poprzez wielu formą na chrypkę jest płukanie gardła roztworami soli kuchennej, której przyznaje się właściwości antyseptyczne. Czasem może ona natomiast skutkować dodatkowymi rozdrażnieniami, dlatego poleca się wykorzystywanie zdecydowanie delikatniejszych, także działających antyseptycznie, przestudzonych naparów z ziół oraz mieszanek ziołowych – rumianku, tymianku i szałwii lekarskiej. Taki zabieg najlepiej wykonywać trzy razy dziennie.

Proste oraz prywatne sposoby na chrypkę

W zmniejszaniu nieprzyjemnych symptomów można zastosować szereg naturalnych metod.

Miód, propolis i ekstrakt z porostu islandzkiego (Cetraria islandica) czy syrop z agawy gwarantują działanie nawilżające, zmniejszające, pokrywają błony śluzowe jamy ustnej oraz gardła. U dzieci warto wykorzystać syrop na chrypkę zawierający ekstrakt z babki lancetowatej (Plantago lanceolata), który działa osłaniajaąco, przeciwzapalnie, powlekająco w podrażnieniach gardła, ponieważ – podobnie jak porost – zawiera śluzy roślinne. Bakteriobójczo oraz wzmacniająco działają i syrop z cebuli, a również soki z lipy, aronii czyczarnego bzu.

Na działanie układu odpornościowego (również w stanach wzmożonej wrażliwości na choroby oraz zakażenia w obszarze górnych dróg oddechowych) będzie pozytywnie wpływał wyciąg z aloesu. Ma on wartości przeciwzapalne, a zamknięte w nim polisacharydy stymulują mechanizmy obronne i regenerujące w zakresie śluzówki jamy ustnej.

Chrypka

Dawniej w leczeniu chrypki stosowano kompresy z ugotowanych, jeszcze gorących ziemniaków, które rozgniatano oraz wiązano w ręcznik czy szalik, który następnie przykładano do gardła. Niektórzy zastępowali je ugotowaną oraz rozgniecioną cebulą zawiniętą w lnianą ściereczkę. Takie okłady trzymano do chwili ostygnięcia papek warzywnych. Nasze babcie w konfrontacji z zachrypniętym głosem stosowały również kisiel, który dzięki swojej grubej oraz gęstej konsystencji przyjemnie oblepia gardło oraz zmniejsza nieprzyjemne odczucie drapania w gardle. Za niezwykle efektywne w leczeniu wad układu oddechowego bierze się picie wywarów z siemienia lnianego, również standardowego (w ziarenkach), jak również mielonego, bo umożliwia on dobrą ochronę oraz nawilżenie gardła. Uzależnione jest to obecnością substancji śluzowych o wartościach powlekających. Niezbędne są również napary z szałwii, rumianku, tymianku, liści selera. Trzeba je pić 2–3 razy dziennie. Ekstrakty ziołowe wykazują działanie antyoksydacyjne, a to oddziałuje na ich aktywność przeciwzapalną.

Środki na chrypkę

Dużą ulgę przyniesie również wykorzystywanie pigułek do ssania na chrypkę, zwłaszcza ziołowych, dostępnych w aptekach. Pastylki do ssania zawierają między innymi wyciągi z szałwii, rumianku, tymianku oraz podbiału, dzięki czemu zwiększają ilość wydzielanej śliny, a to przynosi odpowiedniejsze nawilżenie strun głosowych oraz wieększe złagodzenie bólu gardła. Dobre są środki mające w składzie ekstrakt z porostu islandzkiego i wyciąg z korzenia prawoślazu. Elementy te tworzą na śluzówkach delikatny film, który zabezpiecza ją przed wpływem negatywnych elementów zewnętrznych, a również zapewnia optymalni stopień nawilżenia śluzówek, co stanowi jeden z pierwszych warunków pozbycia się chrypki.

Dla dzieci po 3. rok życia dostępne są lizaki na gardło, które uśmierzają ból gardła oraz wykazują przedłużone działanie na śluzówkę. Lizaki nawilżają i przynoszą ulgę. Efektywny w usuwaniu choroby może wykazać się również syrop. Tenże sprawdza się dobrze u dzieci. Łagodzi rozdrażnienia gardła, działa łagodząco oraz struny głosowe, zmniejsza odczucie drapania w gardle. W aptekach warto poszukiwać środków mających w składzie laktoferynę, czyli naturalnie białko, które spełnia wiele istotnych ról fizjologicznych – odpowiada za ochronę oraz nawilżanie śluzówki gardła i ma działanie antybakteryjne. Wspomagająco w leczeniu chrypki farmaceuta może polecić aerozol z gliceryną do używania w jamie ustnej, który łagodnie nawilża błonę śluzową w stanach jej nadmiernego wysuszenia czy rozdrażnienia.

Astma oskrzelowa

0
Astma oskrzelowa

Astma oskrzelowa (dychawica oskrzelowa, astma bronchitowa) to dolegliwość, która cechuje się napadami duszności wydechowej, powstającymi wskutek skurczu mięśniówki oskrzeli oraz obrzęku śluzówki. Przyczyna dychawicy oskrzelowej leży w nadmiernej reaktywności oskrzeli na czynniki. Jest ona połączona ze stanem zapalnym w drogach oddechowych, w efekcie czego dochodzi do syntezy związków odpowiedzialnych za skurcz oskrzeli: prostaglandyny, leukotrieny, histaminy oraz różnych. Patogeneza astmy oskrzelowej jest bogata, we współzależności od procesów, które wykonują funkcję pierwszoplanową.

Astma oskrzelowa – przyczyny

Osoby chorujące na astmę oskrzelową często narzekają na różne dolegliwości uczuleniowe, takie jak:

katar sienny,

pokrzywka,

choroba oskrzelowa,

obrzęk Qunickego.

Najpopularniejszą etiologią astmy oskrzelowej są uczulenia. Zachorowanie na astmę oskrzelową może wystąpić m.in. pod wpływem uczulenia na zapachy, potrawy lub produkty. Do elementów alergennych, które powodują ataki astmy oskrzelowej, uznawane jest również białko bakterii.

Wedle teorii blokady beta-adrenergicznej dotyczącej patogenezy astmy oskrzelowej, u osób chorujących na tę dolegliwość dochodzi do zatkania wrażliwości receptorów beta-adrenergicznych również pod wpływem elementów genetycznych, jak również nabytych.

Elementy wyzwalające astmę oskrzelową to:

Palenie papierosów.

Grypa oraz przeziębienie, zapalenie płuc.

Alergeny, takie jak: alergeny pokarmowe, pyłki, pleśń, roztocza kurzu domowego, sierść zwierząt domowych.

Zanieczyszczenia otoczenia.

Toksyny.

Gwałtowne zmiany ciepłoty środowiska.

Środki (kwas acetylosalicylowy oraz pozostałe niesteroidowe środki przeciwzapalne, beta – blokery).

Konserwanty żywności, np. glutaminian sodu.

Stres czy niepokój.

Refluks żołądkowo-jelitowy.

Intensywne zapachy.

Śpiew, śmiech czy płacz.

Ćwiczenia.

Astma oskrzelowa

Astma oskrzelowa – typy

Ataki duszności wydechowej z okresami przerwy to kluczowe sygnały astmy oskrzelowej. Atak astmy oskrzelowej zaczyna się uczuciem nacisku oraz puchnięcia w klatce piersiowej, które szybko przechodzi w duszność. Podczas badania specjalista także może określić odgłos opukowy bębenkowy, zmęczenie szmeru oddechowego pęcherzykowego, przedłużenie się wydechu i świsty, furczenia oraz gwizdy – słyszane dosyć często na odległość. Ataki duszności trwają zwykle od kilkudziesięciu minut do kilku godzin, a chociażby ponad dzień. Astma oskrzelowa to dolegliwość przewlekła, której szczególnym symptomem jest duszność typu wydechowego. Skurcz mięśni gładkich powoduje zwężenie światła oskrzeli oraz oskrzelików, poprzez co powietrze ma utrudniony przepływ.

Wyróżnia się kolejne rodzaje astmy oskrzelowej:

1.Astma oskrzelowa zewnątrzpochodna – choroba polega na wnikaniu alergenów głównie drogą wyziewową, więc ataki astmy spowodowane są przez alergeny wziewne. Astmę atopową wyróżnia się zazwyczaj w dzieciństwie przy dodatkowej obecności alergii w rodzinie.

2.Astma wewnątrzpochodna – w rozwoju tej dolegliwości duże znaczenie nadaje się zakażeniu bakteryjnemu oraz wirusowemu oskrzeli. Choroba objawia się zwykle po 35. roku życia, ma rozwój uporczywy, a rokowanie jest groźniejsze niż w astmie zewnątrzpochodnej.

3.Astma indukowana – wada jest spowodowana poprzez kwas acetylosalicylowy. Wrażliwość na kwas acetylosalicylowy oraz pewne środki przeciwzapalne, m.in. indometacynę, mefenamidzę, pyralginę, fenoprofenę oraz ibuprofen powoduje, iż w niedługim okresie po ich przyjęciu następuje napad astmy, z towarzyszącym łzawieniem oraz katarem.

Astma oskrzelowa – diagnostyka oraz leczenie

W celu wykrycia czynnika wyzwalającego astmę oskrzelową wykonywa się próby ekspozycyjne wziewne z podejrzewanymi alergenami. W poznaniu różnicowym trzeba wziąć pod rozwagę te dolegliwości, podczas których duszność jest symptomem dominującym.

Analizowania diagnostyczne astmy oskrzelowej obejmują:

Spirometria – badanie wykonywane za pomocą spirometru, określające pojemność oddechową płuc.

Badanie PEF (szczytowy przepływ wydechowy).

Prowokacyjne testy wziewne.

Badanie radiologiczne klatki piersiowej.

Stopień swoistych przeciwciał w surowicy krwi.

Astma oskrzelowa powoduje wielki dyskomfort życia, powszechnie jest przeciwwskazaniem do wykonywania zawodu, ale niezwykle rzadko doprowadza do zgonu. Leczenie astmy oskrzelowej polega zwłaszcza na usuwaniu stanu zapalnego. Takie leczenie jest długie oraz zależy od poziomu intensywności dolegliwości. Środki przeciwzapalne wykorzystywane są zwłaszcza w ochronie napadów astmy oskrzelowej.

Leczenie napadów astmy polega na stosowaniu preparatów rozkurczających oskrzela. Środki stosowane są w formie wziewnej, co minimalizuje pojawienie się skutków ubocznych ogólnoustrojowych. Tylko w poważnych wypadkach astmy oskrzelowej stosowane są środki w formie pigułek, iniekcji czy wlewów dożylnych.

Środki rozszerzające oskrzela to:

Betamimetyki – agoniści receptorów B- adrenergicznych. Ich pobudzenie powoduje bezpośredni rozkurcz mięśni gładkich oskrzeli. Możemy je rozłożyć na krótko- oraz długodziałające. W leczeniu astmy oskrzelowej wykorzystywana jest ta pierwsza część oraz należą tutaj np. salbutamol, fenoterol. Długodziałające betamimetyki potrafią być wykorzystywane, ale tylko w wypadku skojarzenia ich również z wziewnym glikokortykosteroidem.

Jak zapobiegać próchnicy zębów

0
Próchnica zębów

Co to jest próchnica zębów?

Próchnica zębów to społeczna choroba zakaźna o charakterze przewlekłym, która może dotyczyć chociażby 90 proc. ludzi w całej Polsce. Jej podstawą jest demineralizacja oraz zniszczenie tkanek zęba, na starcie – szkliwa oraz zębiny, a potem miazgi. Przypadłość zaczyna się wskutek przebiegu zmiękczania szkliwa zęba, przez kwasy oraz toksyny. Kwasy rozpoczynają się w jamie ustnej wskutek bakterii, które atakują płytkę nazębną. Próchnicy nie można lekceważyć, bo cierpiące na próchnicę zęby mleczne z wielką możliwością zarażają zęby stałe. Początkowymi sygnałami zaburzenia są plamki próchnicowe o jasnym zabarwieniu, które wraz z upływem czasu ciemnieją. W ochronie próchnicy zębów najistotniejsza jest higiena jamy ustnej. Trzeba zadbać o odpowiednie szczotkowanie zębów i stosowanie nici dentystycznych. Takie zabiegi winny być stosowane już u najmniejszych dzieci.

Zapobieganie próchnicy zębów

Profilaktyka próchnicy ma niezwykle istotne znaczenie oraz trzeba ją zastosować już w okresie ciąży. W 4. miesiącu życia płodowego początek ma mineralizacja zębów mlecznych, a w drugiej części ciąży – zębów stałych. Zaburzenie przebyte przez kobietę ciężarną zdecydowanie oddziałują na stan narządu zębowego dziecka, a jej braki pokarmowe, zwłaszcza deficyt w diecie wapnia, fosforu, magnezu, mikroelementów oraz witamin, mają niezwykle ważne znaczenie dla tworzenia zawiązków zębowych, wzrostu zębów oraz następowej wrażliwości na próchnicę. W trakcie ciąży niezwykle istotna jest odpowiednia dieta, zawierająca dostateczną ilość białka i ograniczająca ilość cukrów oraz dająca organizmowi pożywienia bogatego w witaminy, zwłaszcza A, B, C oraz D, a również elementy mineralne. Po narodzeniu się dziecka, zwłaszcza do chwili ukończenia przebiegu mineralizacji twardych tkanek zębów, żywienie jest także sprawą kluczową. Dla dziecka najistotniejsze jest żywienie mlekiem mamy, jakie jest prawidłowym posiłkiem w okresie wiązania się uzębienia. W późniejszym czasie jakość posiłków musi być zróżnicowana oraz przystosowana do wymagań rosnącego organizmu.

U dzieci, także ponad 16. roku życia, przy całkowicie uformowanym uzębieniu stałym, zapobieganie jest podobnie istotne. Poleca się:

spożywanie produktów mlecznych oraz warzyw,

żucie pokarmów twardych, włóknistych, ziarnistych, które skłaniają do gryzienia oraz również oczyszczają zęby,

zmniejszenie spożywania słodyczy, długo pozostających w jamie ustnej (toffi, landrynki, lizaki) w przerwach pomiędzy posiłkami oraz przed spaniem po wieczornym oczyszczeniu zębów.

Higiena jamy ustnej

W zapobieganiu próchnicy zębów ważna jest odpowiednia higiena jamy ustnej, która powinna polegać na stałym oraz dokładnym oczyszczaniu zębów. Naukę szczotkowania zębów trzeba podjąć w wieku 2–3 lat. Mycie zębów powinno wykonywać się rano, wieczorem oraz w miarę możliwości po każdym posiłku. Szczotka, utrzymywana w czystości, winna być wymieniania co 3–4 miesiące. Nową szczotkę przed użyciem trzeba umyć ciepłą przegotowaną wodą. A po użyciu szczotkę trzeba dobrze opłukać pod dużym strumieniem bieżącej ciepłej wody, ustawić włosiem pionowo ku górze, w celu łatwiejszego wyschnięcia. Zęby szczotkuje się za każdym razem przeciętnie 2–3 minuty. Wielkość szczotki winna być przystosowana do rozmiarów jamy ustnej, dlatego szczotki dla dzieci muszą być wystarczająco mniejsze. Szczotki wykonywa się ze sztucznego tworzywa. Pęczki włosia winny być wolno stojące, najlepiej 2–3 rzędy włosia w 6–8 szeregach. Włosie szczoteczki do zębów musi być gładkie oraz w miarę elastyczne, niezbyt grube, z zaokrąglonymi końcami. Przy szerokich przestrzeniach międzyzębowych można posłużyć się specjalnymi małymi szczoteczkami międzyzębowymi, pęczkowymi lub spiralnymi. Szczoteczki elektryczne dzięki drganiom wykonują jednocześnie masaż dziąseł. Są one zwłaszcza polecane dla osób z niesprawnością manualną. Obecnie producenci promują „jeszcze lepsze” szczoteczki. Wykonywane są także szczoteczki o profesjonalnym przeznaczeniu, np. dla osób z implantami. Dobór formy szczotkowania nie jest neutralny. Zazwyczaj osoby, które nie otrzymały odpowiednich instrukcji, szczotkują poprzecznie zęby. Te ruchy nie są wskazane, jest bowiem możliwość uszkodzenia zębów oraz brzegu dziąsła, a również obnażenia korzeni zębów. Dzieciom zwłaszcza poleca się metodę szczotkowania ruchami pionowo-kolistymi. U dorosłych najdoskonalszym sposobem szczotkowania jest tzw. metoda wymiatająca. Wówczas szczoteczkę w szczęce kieruje się pod kątem 45 stopni, włosiem do góry, w żuchwie – włosiem do dołu. Szczoteczkę przykłada się do koron zębów tuż przy dziąsłach w taki sposób, by włosie zaszło w powierzchnię międzyzębową. Ruchem wymiatającym kieruje się szczotkę wzdłuż koron zębów do ich końca. Szczoteczka powinna dochodzić do wszystkiej oczyszczanej powierzchni zęba oraz trzeba oczyszczać całe powierzchnie zębów.

Próchnica zębów

Nici dentystyczne i wykałaczki

Nici dentystyczne mają różną grubość oraz są przeróżnego typu, najczęściej jedwabne woskowane czy niewoskowane, zawierające fluor oraz nasączone środkami zapachowymi.